Zum Inhalt springen
Türkisch · Suffix

Vokalausfall: ağız → ağzı

Manche zweisilbigen Substantive verlieren den Vokal ihrer letzten Silbe, wenn ein Suffix angehängt wird, das mit einem Vokal beginnt. Der verlorene Vokal ist immer ı, i, u oder ü:

  • ağız → ağzı (sein/ihr Mund), burun → burnu, alın → alnı, boyun → boynu, göğüs → göğsü, karın → karnım, beyin → beyni
  • oğul → oğlu (sein/ihr Sohn), isim → ismin (dein Name), resim → resmi
  • şehir → şehri, nehir → nehri, fikir → fikrim, akıl → aklı, sabır → sabrım, keyif → keyfi, gönül → gönlü, ömür → ömrü

Viele davon sind Körperteile oder abstrakte Wörter. Vor einem Suffix, das mit einem Konsonanten beginnt, bleibt der Vokal erhalten: ağızda, şehirler, isimsiz. Nur eine begrenzte Gruppe von Wörtern verhält sich so, deshalb müssen sie einzeln gelernt werden: kitap, kalem oder kadın verlieren nie einen Vokal.

Beispiele

  • Oğlum on yaşında.
  • Karnın aç mı?
  • Aklıma güzel bir fikir geldi.
  • Resmimi duvara astım.

Jetzt bist du dran

Bebeğin (ağız) çok küçük.Lösung anzeigen
Bebeğin ağzı çok küçük.
Adamın (burun) kanıyor.Lösung anzeigen
Adamın burnu kanıyor.
Çocuğun (alın) çok sıcak.Lösung anzeigen
Çocuğun alnı çok sıcak.
Zürafanın (boyun) çok uzun.Lösung anzeigen
Zürafanın boynu çok uzun.
Dedemin (göğüs) ağrıyor.Lösung anzeigen
Dedemin göğsü ağrıyor.
Benim (karın) çok aç.Lösung anzeigen
Benim karnım çok aç.
Senin (isim) ne?Lösung anzeigen
Senin ismin ne?
Komşumuzun (oğul) doktor.Lösung anzeigen
Komşumuzun oğlu doktor.
Bu (resim) kim çizdi?Lösung anzeigen
Bu resmi kim çizdi?
Bu (şehir) çok sevdim.Lösung anzeigen
Bu şehri çok sevdim.